Autorka

Na początek przydałoby się przedstawić ;D No więc nazywam się Wiktoria, mam 14 lat, już teraz wiem, że moją życiową pasją jest i myślę, że na zawsze pozostanie „tworzenie kreatywnej literatury”, bo właśnie tak ja to nazywam. Pisanie jest dla mnie sposobem na wyrażanie własnych myśli, emocji. Pozwala mi zrozumieć własne uczucia, odpowiedzieć na kłębiące się po głowie pytania. Odkąd mam świadomość własnego istnienia, zawsze kochałam literaturę. Już jako mała dziewczynka uciekałam się do świata wyobraźni, do książek. Bardzo lubiłam czytać, lubiłam zgłębiać wykreowane przez autorów osobowości, odnajdywać w nich samą siebie. Bardzo wcześnie sięgnęłam po klasyki. W moim domu nie wiele było bajeczek dla dzieci,  dlatego poczęłam zgłębiać biblioteczkę mojej siostry, w której były tylko i wyłącznie wielkie dzieła klasyczne, takie jak „Quo Vadis”, „Potop”, „Zbrodnia i Kara”, „Lalka”, „Dzieje grzechu”. Przede wszystkim pragnęłam zrozumieć przesłanie tych książek, pamiętam, że w tym celu często kilkakrotnie czytałam te same wersy, poznawałam nowe słowa, wyrażenia, uczyłam się języka literackiego niemal tak intensywnie jak mowy potocznej. Potem pojawiło się moje zamiłowanie do filozofii, poszukiwanie sensu życia, odkrywanie własnej skomplikowanej osobowości. Właśnie wtedy, czyli jakieś trzy lata temu zapragnęłam kreować własny świat, dać upust bogatej wyobraźni. Tym sposobem zaczęłam pisać. Początkowo posługiwałam się tylko długopisem, moje notatki były na bardzo, bardzo niskim poziomem. Często się zniechęcałam, wreszcie wiarę we własne powołanie przywrócił mi szereg następujących po sobie szóstek za wypracowania szkolne. Piszę do dziś.

Przyznam się, że jest to opowiadanie bardzo robocze… Chcę doskonalić mój styl, poprawiać błędy, ćwiczyć i samej sobie udowodnić, że potrafię zrealizować coś dłuższego niż krótkie opowiadanka. Chcę mieć tę pewność, że rozwijam się, że cały czas, na bieżąco tworzę, nie stoję w miejscu. To moje pierwsze próby z opowiadaniem proszę więc o wyrozumiałość…